Sekiz yıl süren kanserle mücadele 30-ocak-2012 sabahı sona erdi…Kardeşim o kadar güzel mücadele etti ki illet hastalıkla, ethicalde, mücadelede bir yere kadarmış anladım…Bundan sekiz ay önce doktorunun sekiz ay ömrün kaldı demesi sanıyorum motivasyonunu düşürdü. Kim olsa aynı olurdu. Neden doktorlar hastanın yüzüne söylerler hala anlamış değilim.Doktoru öyle söylediği zaman kardeşime ”etrafımda o kadar çok örnekler var şu kadar ömrü var denilip, yıllarca yaşam devam ettiren. Sen onlara bakma mücadelene devam et, Allah’ın verdiği ömrü O’ndan başkası bilemez. Kafanı takma dediğimde”, ”o kadar çok ideallerim vardı ki abla çocuklarımın çocuklarını bacağımın üstüne oturtup sevmek, onların geleceklerini görmek vs gibi. Şimdi bu kadar kısa zamana ben ne sığdırabilirim” dedi.Haklıydı çok kötü bir duygu.Bunu yazıya dökmek anlamak ve anlatabilmek çok çok zor…En kötüsüde bundan bir ay önceki kontrolünde doktorunun yaklaşık 15-20 gün kadar süresinin kaldığını söylemesi, kardeşimin tamamen motivasyonunu düşürüyor ve sonuç meydanda.Ölüm günü geldiğinde bir şeyler hep bahanedir. Ama böyle söylendiğinde son günlerinizin acı ile geçeceği zaten belli değil midir?Bu illet hastalığın pençesine düşen insanlara tek önerim yaşam mücadelenizi bırakmayın, moral çok önemli, nasıl olsa ömrün boyu uzayıp-kısalmıyor.O yüzden nefes aldığınız anın tadını çıkarın.O an sizin elinizde…Hayat çok kısa…